Aşk sevdiğim şehirler gibidir.

13.41

Mon, 26 May 2008 19:55:00 +0300

Doğdum;
Bir günde geceden soğudum.
Bahar çırpınışlarına
terkediverdim kendimi...
Olmasa da hiç aklımda
O an tüm yaşanmamışlıklara,
Fısıltılar kondurdum...

Gerisi mi,
Hep bildiğiniz hikaye işte....

.. ( devamı )

Yeşil Kazak

Tue, 27 May 2008 19:54:00 +0300

Düz gidiyorum…Önüme yollar, insanlar çıkıyor. Birkaçı tanıyor beni, selam veriyorum. Birkaçına çarpıp düşecek gibi oluyorum. Bir parça yıkılmamışlıktan dem vurup avutuyorum kendimi, fiziki oyalamalarda. Tek tük azalmalar görüyorum insanlarda. Yalan söyleyemiyorum fazla evet, aslında kafalarındakiler…Ehh tamam tamam, kendimdeki çöküşü gözlerde resmedip duruyorum.işte Bu ses kulaklarımdan içeri girip yakıyor beni. Nefessiz kalır gibi oluyorum, ama aldırmıyorum. Hani sağlam adamım ya.... Sonra biraz ısınır gibi oluyorum, yukarılardan yaklaşıp hafif ve pervasızca çıkmak isteyen bir şeyle. Soğukta yürürken çekiveriyorum burnumu. Şimdi mendille kim uğraşacak? Nerde benim üç haftadır yıkamadığım yeşil kazağımın kolu? Hah işte… Bir parça daha rahatım şimdi. Ama yine de burnumda olmaması gereken bir sıcaklık. Bu şehrin ayazlarını bu yüzden sevmiyor muyum ben? Burnuma yansıttığı bu soğuk sanki karşıma çıkan bir ayna gibi. Kendimi fark ediyor, bir kenara koyuyorum. Şimdi yine kazağımın yıkanmamasıyla eş süreli bıyıklarımda bir ıslaklık. Hasta mı oluyorum ne? Aynı anda bu üç hafta önce n’oldu da bu kadar alakasız şeyleri yaptığımı düşünüyorum. Bir gülümsemeyi daha salıveriyorum hayatın serin sularına, biraz sonra ıslanıp iyice batacak kağıttan bir kayık gibi. Ama yok, bu burnumda bir şeyler var gibi. Bakıyorum, ve sıcaklığın nedenini yeniden kavrıyorum. Bir parça daha boş bakışlar ve sonra kan renginin bir tek bayrakta güzel gittiğini söyleyen bir arkadaşa katılmadan edemiyorum. Bir garip oluyorum. Ama ne bir taraflarıma bir şey olduğundan, ne de kanı görmeye olan mecalimden. Artık ya uzun bir süre giymeyeceğim bu kazağı, ya da yine yıkama vaktinin yaklaştığını haber alır gibiyim. Bir peçete telaşı sarıyor, biraz yoklanıyorum önce, garip bir tampon, en acımasız ve sertliği soğuktan mı kalitesizlikten mi anlaşılmay.. ( devamı )

Yakışıksız

Mon, 28 Apr 2008 20:43:00 +0300

Soteye
yat
ha-
-yat
yine bekle
kapıdan
çıkışımı
benim...

.. ( devamı )

24 Nisan

Thu, 24 Apr 2008 13:42:00 +0300

Bugün bayram
değil..
çoktan geçti.
Yatın,
uyanmamışlığa çocuklar..

.. ( devamı )

Pist

Wed, 23 Apr 2008 13:41:00 +0300

Bir eski kafalı,
Koymuş ellerini yüzüne
Geçmişin, kendisiyle olan
dalga geçişine ağlıyor.
Bir bakış fırlatıp hepsine,
Bir çırpıda dağıtacağı durumu;
Şimdi yalnız, bir kontesle yapacağı
Hayali bir dansmış, anlıyor.

.. ( devamı )

Tercüman

Wed, 23 Apr 2008 13:40:00 +0300

Uzaktan bak
ve yine dondur
kaskası kes...

***

Uzaktan bak
ve yine yak
kas kavur...

***

Uzaktan bak
ve yine...yine yine

***

Sanırım sende artık
Sıktığını düşünüyorsundur...

.. ( devamı )

Kira

Wed, 16 Apr 2008 14:48:00 +0300

Yolları en başa sermeye
Baharın çiçeklerini dermeye
Gözlerinin kirasını vermeye
Gidiyorum...

Kontrat bitti
Yırtıp atma zamanı yine...

.. ( devamı )

Raif Bey'in Tarifsiz Yansıması

Tue, 15 Apr 2008 16:16:00 +0300

Ve başlıyordu işte her şey.Çoktan bitmiş,silinip gitmiş olan benliğe dair bir kıpırdanma ve beyaz bir kağıda dökülüşten ibaretti bu.Seni tanımaya başladığım andan itibaren,acı,hüzün,iç bulandırıcı sevinç.,korku,mutluluk ve en önemlisi de zihnimin ta en içinde,benim bile giremediğim yerlere,belki de sadece ilk kez bu izni vererek,girmen ve bunun bende bıraktığı zaruri düşünceler,yaka silkmek istemediğim,ama bütün kapıları kapatan ve beni nefessiz koyan bir boğuculukla karşımda.

Sen gülemiyorsun karşımda,birazcık olsun tebessümlerini hissettiğim anları birleştiriyorum sana.Sen sorgularına çıkaramıyorsun beni,bense düşünce zindanlarımda oradan oraya koşturuyorum,zincirlerin elimdeyken.Bu sahiplik duygusuna en azından bu haliyle ihtiyacım var.Çünkü ne benimsin sen,ne de bu dünyaya ait bir şeye bağdaştırılabilen bir olgunun.Her şeyi kabul etmeyen,çoğu zaman sevilemeyen,sevinmeyen yanımda,bir eksikliğin dışa vurumu,bir serzenişin en yüksek ve kati sesiyle yankılandığı anlarsın.Esirliğim ve hürriyetimin dizelere vurulmuş hali,en uzakta,insanın koşmak için çırpınacağı ama, aklında oluşturduğu o anlardaki,zincirlerle başı öne eğik; çevresindekilere,ya da umuda dair bir şeyler kaybetmediğini gösterircesine göğe değil,bütün o saflık ve arkasındaki gizemli bir nikbinlikle yere bakan tablonun figürüsün.

Birazcık çırpındığımı ve geçmişten aldığım devinimi şu anlara da yansıttığımı düşünsem,aklımdan geçenleri,yüzüne,senin olmadığın boşluklara haykırsam bile,aklıma o geçmişte kalan,o sessiz,sensiz,yani kimsesiz o gencin satırları düşer,utanırım bu hislerin cümlesini taarruz ettirmeye.Böyle şiddetli,böyle içten ve yine de karmaşa dolu sevemediğimden değil,bütün bu olguları bir çırpıda yaşayıp sonunu bile bile dövüşmekten ve toprağın altından,yani bir nevi karanlıktan korktuğumdan dolayıdır bü.. ( devamı )

Ateş Böceği ve İnci Tanesi

Tue, 15 Apr 2008 16:10:00 +0300

Gecenin sessiz karanlığı içindeydi ay. Deniz de susmuş üstündeki dalgalanmalarını izliyordu yakamozların. Etrafta ya hiç kimseler gözükmüyordu ya da zaten onların konuşmaya mecalleri yoktu. Bir kadın göründü sahil boyunda.Geniş omuzlu,beyaz tenli ve gözündeki parlaklık rengini bile göstermeyecek kadar mutlu. Yoksa o parlaklık bir şeyleri mi saklıyordu? İçten gelen ve birçok insanın bilmediği… Mutlu bir hayat sürüyor sanılabilirdi uzaktan. Duruşu ve yürüyüşü de birçok şeye kafa tutabileceğinin belirtisiydi. Ama her yaprağın kaderinin düşmek olduğu gibi onun da kutusunda yenilgiler, hüzünler hayal kırıklıkları vardı. Bir park buldu önce ve derinliklerini sanki buraya boşaltacakmış gibi oturdu banka. O güçlü, o dik duran omuzlar düştü birden ve anlatmaya başladı gözleriyle olan biteni yeşillere. Karanlıkta sanki bir o bir de oturduğu yer varmış gibi hissetti bir an. Nedenini bulamadığı soruları kendine sormaktan bıkmış ve gücünü yitirmiş cevapların baskısını hisseder olmuştu son günlerde. Neydi onu böyle yapan? Bir şeylere mi ihtiyacı vardı? İstedikleri şeyleri karşılıyordu pek tabi çevresindekiler. Güzel bir hayatı, sevdikleri, başarıları, ailesi için gurur duyulacak bir yaşamı vardı. Ama elbette bu elindekilerin de bir bedeli... İçinden sözler kelimeler ve şarkılar geçiyordu. Aydınlıkların içinde karanlıkları yaşadığını anlatacak aydınlık, kalabalıkların içinde yalnız olduğunu söyleyen insanlar topluluğu ve yeryüzünde en az onlar kadar yalnız olduğunu anlayacak yıldızlarını göremiyordu artık. Onlar da mı gitmişlerdi yoksa? Düşünmek istemiyordu bunları. Kaçıyordu artık. Ama neden dökmüştü bütün bu zayıflıklarını? Neden bir anda çökmüştü? Gözünden düşen bir inci tanesi belirdi sonra. Yıldızların görünmeyen yüzlerine yaptığı inattan olacak ki en az onlar kadar parladı ve kayboldu...

ADIM'a Karşılık

Sat, 29 Mar 2008 23:34:00 +0200

Ben bir şey bilmiyorum;

Anlamamakla,

iki kılandan saklayacağım....

.. ( devamı )